Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

ΠΕΣ ΜΟΥ Σ' ΑΓΑΠΩ!!! (11)






                                                                     11

                                 «Γλυκιά μου Ερατώ»



     Και πέρασαν τα χρόνια… η μεγάλη του αγάπη, περασμένη ποια η ώρα του χρόνου, ένα σχεδόν απολίθωμα απόμεινε στην αγκαλιά του αγαπημένου της  βράχου.
Μα κι’ αυτός, ο γκρίζος βράχος δηλαδή, λες και δεν είναι πια εκείνος, ο πλουμισμένος με τα κοχύλια και τις ανεμώνες με το καυτερό τους δηλητήριο, άλλαξαν όλα.
«Και τις πέτρες τις αλλάζει ο καιρός».
Η μορφή της όμως παραμένει στης ψυχής του το θρόνο, όπως η φαντασία του τη ζωγράφισε, όπως η καρδιά του την πλούμισε.

     Και τώρα μέσα από το απολίθωμα της, στην ίδια απόχρωση με τα άσπρα μαλλιά του, ολοζώντανη, με τα μακριά ξανθά μαλλιά της και τα μεγάλα γκριζοπράσινα  μάτια της, η συντροφιά στης φαντασίας του τη μοναξιά, είναι πάντα εκεί, στον γκρίζο βράχο… 

     Αυγουστιάτικο απόγευμα… Το άδειο μπουκάλι που πέταξε στη θάλασσα εκείνη τη μέρα, παραμονή μιας μεγάλης γιορτής, θυμήθηκε, δεν έχασε στιγμή, η λύση στο σταυρόλεξο το τελευταίο οριζοντίως και καθέτως ίσως να ήταν εκεί, στην παραλία του αη Γιάννη.

     Έξι ώρες ταξίδι, έτσι κι’ αλλιώς, το επιθυμούσε πολύ, να ψαρέψει και λίγο, έτσι για να ξεμουδιάσει…

-   Γεια σου Ερατώ μου.
-   Καλώς τον Γιάννη μου.
-   Τι λες Ερατώ μου, να είναι άραγε ακόμα εκεί στο βυθό, εκείνο το πράσινο μπουκάλι;
Τη ρώτησε κάποια στιγμή.
-   Ναι Γιάννη μου εκεί είναι.
Του απάντησε με σιγουριά εκείνη.
-   Έχω φέρει εκείνο το χαρτί, το έχω μαζί μου από τότε, θυμάσαι Ερατώ μου, σχεδόν μαζί το είδαμε για πρώτη φορά;
-   Ναι Γιάννη μου και βέβαια το θυμάμαι, γράφει…
«Πες μου σ’ αγαπώ»
-   Ήρθε η ώρα να σαλπάρει, για άλλους τόπους.
Θα το σφραγίσω και θα το αφήσω πάλι στα κύματα της θάλασσας, για ένα καινούργιο ταξίδι, τι λες;
-   Ναι Γιάννη μου.
Του είπε εκείνη…

Φόρεσε τη μάσκα του και άρχισε να ανιχνεύει το βυθό στο σημείο εκείνο, που το άδειο μπουκάλι χάθηκε τότε και ξεχάστηκε στα χρόνια.
     Δεν άργησε να διακρίνει το περίγραμμα του, όστρακα, φύκια και ανεμώνες, το καλύπτουν, λες και βάλθηκαν την δική του ιστορία να σβήσουν για πάντα. 

     Δέκα πέντε μέτρα βαθειά ίσως και παραπάνω, μα αποφάσισε εκείνη τη μέρα να το ανασύρει
Γιατί; …
Μα και πως;
Οι καταδύσεις είναι πλέον γραμμένες στις αναμνήσεις με διάφανο μελάνι, δύσκολο να διαβαστούν.
Προσπάθησε πολλές φορές, μα η ανάσα του δεν φτάνει, πάει και το ψάρεμα, το ψάρεμα με την πετονιά βέβαια, οι καταδύσεις, περασμένα μεγαλεία…

-   Λοιπόν γλυκιά μου Ερατώ τι κάνουμε τώρα;
Γιατί το πέταξα τότε στη θάλασσα; Τι μ’ έπιασε; Μα θα μου πεις πρώτη φορά ήταν; Το ένα λάθος πίσω από το άλλο έκανα, μα που και τώρα κάνω, τι φταίει γλυκιά μου;
-   Γιάννη μου, έλα εδώ κοντά μου, ξεκουράσου λίγο και ύστερα προσπάθησε πάλι, θα τα καταφέρεις, εξ’ άλλου μη ξεχνάς και σήμερα παραμονή της παναγίας είναι κι’ εγώ είμαι εδώ και σου λέω πάντα, σ’ αγαπώ…

 Εκείνος όμως δεν περίμενε και πολύ αυτό το
 «σ’ αγαπώ» τις Ερατώς του, λες και του έδωσε το οξυγόνο που του έλειπε.
Φόρεσε τη ζώνη με τις μολυβένιες πλάκες απ’ την παλιά καταδυτική στολή του και που πάντα στο σακίδιο του βρισκόταν και βούτηξε, το βάρος τους τον έφερε γρήγορα στο βυθό, την άλλη μεγάλη αγάπη του, έπιασε το περίεργο εκείνο μπουκάλι με τον πελώριο λαιμό, λες και το έβλεπε πρώτη φορά, κοίταξε την επιφάνεια της θάλασσας, η Ερατώ του ήταν εκεί απ’ τ’ αφροκύματα, τον θωρούσε, τα φιλιά της του έστειλε, όπως έκανε πάντα παίζοντας με τις φυσαλίδες που άφηνε η φιάλη με τον πεπιεσμένο αέρα, όσο εκείνος ψάρευε στο βυθό…
Μα τώρα, πολύ βαθιά και χωρίς οξυγόνο, ίσα που ψιθύρισε, σ’ ευχαριστώ γλυκιά μου Ερατώ…
Σ’ αγαπώ…  Σ’ αγαπώ! …

     Το καλάμι της πετονιάς έμεινε καρφωμένο στην άμμο, που να δει αυτή την υπέροχη ταλάντευση, που η μεγάλη τσιπούρα, προσπαθώντας να απαλλαγεί από το αγκίστρι δημιουργούσε, αυτός δεν ήταν εκεί…

     Μα και η πεταλίδα του είχε χαθεί σχεδόν από το βράχο, ίσα ίσα το περίγραμμα των χειλιών της φαινόταν ακόμα.
Ο χρόνος μουτζούρωσε και τα σημάδια μιας μεγάλης φανταστικής αγάπης, μιας αγάπης που ρίζωσε εκεί, στο ακρογιάλι του αη Γιάννη…

                                   


                        «ΤΕΛΟΣ»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.