Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

ΠΕΣ ΜΟΥ Σ' ΑΓΑΠΩ!!! (4)



                                            

                        4


                                                         «Διπλοπενιές»                

     
                     
                                              
  
       Ας πάρουμε όμως από την αρχή τις κουτσομπολεμένες βεγγέρες της ζωής, τα μουρμουρίσματα της ψυχής.

-   Πεταλίδα μου, καλημέρα…
-   Καλημέρα Γιάννη μου…
Σε περίμενα, μου έλειψαν οι «διπλοπενιές» της αυγής, στις βεγγέρες των αναμνήσεων, για τη μεγάλη σου αγάπη, την ανοιξιάτικη ας πούμε…
-   Προϋπήρξε χαρά μου, η αγνή των Εντελβάις η απόχρωση, η παιδική.

      Όταν το χέρι μου, έπιασε το δικό της για πρώτη φορά, τα μάτια φουρτούνιασαν, άνοιξε η γη, το απύθμενο κενό με παρέσυρε.

      Ταξίδι στους ορίζοντες, στους άγνωστους κόσμους της παιδικής φαντασίας.
Το μαντηλάκι της το πρώτο και τελευταίο δώρο για το ταξίδι των πεπρωμένων…

Το δικό μου δώρο, δεκαπέντε αγριολούλουδα, όσα και τα
χρόνια των γενεθλίων της.

      Και ήταν το πρωτοπέταχτο σκίρτημα της εωθινής αύρας, της παρθένας αυγής.
Στο στερνό, το κρυφό, το απαγορευμένο από τ’ άστρα
και τα φεγγάρια ραντεβού μας.
Το πρώτο δάκρυ, το μοιραίο…
Έσκυψε αφήνοντας αδέξια κάποιο λουλούδι να πέσει
στο χώμα.
Ήταν το «αστέρι της βηθλεέμ» λευκό σαν την αγνή, την άπειρη αγάπη μας.
Το ακούμπησε απαλά στα νοτισμένα από τα δάκρυα
μάτια της και μου το έδωσε.
Ένα και μοναδικό το μεταξένιο της φιλί.
Το χάδι μιας σύντομης, άδολης αγάπης.

-   Η Πηνελόπη σου όμως;
-   Πεταλίδα μου, είναι πάντα μαζί μου, κύκλους κάνει στα σαλόνια των αναμνήσεων…

-   Μου μοιάζει;
-   Ναι χαρά μου, όμως εσύ είσαι η μια, η μοναδική, είσαι η ανάσα της ζωής μου, το φιλί του ήλιου, η ζωγραφιά μου. Είσαι εγώ!

       Ο Γιάννης δόλωσε το αγκίστρι με ένα σκουλήκι από αυτά που είχε βγάλει από την άμμο και το πέταξε όσο ποιο μακριά μπορούσε στη θάλασσα μουρμουρίζοντας.

     Ιστορίες γεμάτες έρωτα, πόνο, δάκρυα, χαρές, έπρεπε να διαβάσει η πεταλίδα του.

     Τα παραθυρόφυλλα των αναμνήσεων ήταν πάντα ανοιχτά…

     Μια ανοιξιάτικη εικόνα…

Σε μια αμμουδιά της σκέψης μου ερημική,
βρίσκω και πάλι τη ματιά σου τη θλιμμένη,
μια εικόνα σου ασπρόμαυρη εφηβική,
το βαθυκόκκινο θωρούσες μαγεμένη.

Γητειά τα χείλη σου το βλέμμα σου ηδονή,
για μια καινούργια μου μιλούσες πειρατεία,
του νου μου εξαίσια λαχτάρα προσμονή,
βιάσου μου έλεγες, τελειώνει η επαιτεία.

Έπαιζε η σάρκα σου στου ανέμου τα φιλιά,
στα μεσοπέλαγα των ηδονών τρικυμισμένη,
θαλασσινά, γοργόφτερα αρπίζανε πουλιά,
στον έναστρο, τον μπλάβο θόλο μεθυσμένη.

Όμως απόκαμα ομορφιά μου, καιρός να ονειρευτώ,
όσα  μου έδωσες απλόχερα κι’ απόψε να γευτώ.
Χαράζει η μέρα κι’ έγειρες, ψυχή μου αποκοιμάσαι,
μάτια μου γλυκά, να μη χαθείς, να με θυμάσαι.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.