Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

ΠΕΣ ΜΟΥ Α' ΑΓΑΠΩ!!! (7)



                
                  
                         7    
              
                                               «Και πέρασαν τα χρόνια»

 

      Άλλες δυο φορές ταξίδεψε ακολουθώντας τ’ ανοιξιάτικα ίχνη, που όμως είχε σβήσει ο χρόνος.
Ποτέ δεν τη βρήκε, κανένας δεν γνώριζε κάτι να του πει.

     Δεν μπορεί έλεγε μέσα του, ίσως σε ξένο τόπο να μ’ έφεραν τα κουρασμένα απ’ το φορτίο του χρόνου ζάλα μου.
Το γκρίζο τσιμέντο δεν βρέθηκε κανείς να πολεμήσει και θέριεψε, θλιμμένη κι’ η θάλασσα απ’ τη θολούρα των νερών της.
«Δεν την είδα από τότε» του ψιθύρισε με παράπονο.
Και ήταν τόσο γλυκιά…
Σκοτείνιασε η σκέψη του για τις πληγές του δρόμου, μα και της θάλασσας, τις χαμένες του έρωτα μπλάβες ματιές.
Η γκρίζα άσφαλτος της σύγχρονης εποχής, μαύρισε και την ψυχή του.
Ένα αγιοκέρι στης παναγιάς το εκκλησάκι, που μεγάλωσε, λάμπρυνε, όπως και ο δρόμος που έγινε λεωφόρος, πολύφωτος και πολύβουος.
Παρείσακτος στον δικό του άγνωστο κόσμο…
Πήρε ο βοριάς το άρωμα των φιλιών της, γκρέμισε κι’ η ζωή των ονείρων τα κάστρα.

     Το φεγγάρι με παράπονο κοιτάζει, μαζί με την Πηνελόπη του τις νύχτες του έλεγαν τα μυστικά τους.
Και τώρα;
Για τον χαμένο του έρωτα κι’ αυτό δακρύζει.
Γκρίζα του λέει έχει τα μαλλιά, μα είναι όμορφη όπως παλιά.
Μουρμουρίζει μέσα του…
Φεγγάρι μου το δρόμο της να βρεις, στα όνειρα της να βρεθείς και να της πεις για μένα,
Δεν την ξεχνώ την αγαπώ, στάζει η καρδιά μου αίμα…


Ε! Ταβερνιάρη,
βάλε ένα ουζάκι σ’ έναν ξένο,
να ξαποστάσω λίγο, 
της ανάμνησης το τρένο περιμένω.

Εδώ που τα ουράνια τόξα, την ανάσα της θάλασσας φιλούσαν και που οι γοργόνες με πολύχρωμα κοράλλια,
τα όνειρά μας κεντούσαν.
Εδώ που η σκιά των ματιών μας, αγκάλιαζε τη λευκή δύση
και που οι καρδιές μας, τις μαργαρίτες είχαν μαδήσει.
Εδώ που τα φιλιά μας ξυπνούσαν, με τα τραγούδια των ανέμων.
Τώρα λυσσαλέες ακούγονται οι ιαχές, των σύγχρονων πολέμων.

Ανείπωτη, αβάσταχτη η βαναυσότητα του χρόνου.
Απροσμάχητη και η επέλαση του πόνου.

Ε! Ταβερνιάρη,
πιάσε ένα διπλό ακόμα,
το ποτήρι μου να σπάσω,
βρες μου λίγη θάλασσα και χώμα.

     Χειμώνιασε και ποτέ δεν έμαθε που είναι, τι κάνει, να μάθει το γιατί;…
Τα τραγούδια του στο στίχο, για εκείνη μιλούν, στην ποίηση υπάρχει θέμα, η Πηνελόπη του, που του λείπει…

      Μου λείπεις…
Απόβραδο στου χρόνου τον άδειο σταθμό.
Στης φαντασίας μου τον κόσμο σε γυρεύω, μακριά απ’ τους ορίζοντες των ματιών μου.
Σ’ αναζητώ, πέρα από τα όρια της απεραντοσύνης.
Μέσα απ’ τον άναρχο κόσμο μου, τις καταιγίδες των ονείρων.

      Περιπλέω τους συμπαντικούς ωκεανούς, κόντρα στην όστρια και της ζωής το πείσμα, το χαμόγελο σου αναζητώ.
Περνώ από τη μνήμη την αλλοιώσιμή μου, στις ζωγραφιές τις μοιραίες των χειλιών σου, στ’ ακροθαλάσσι των μεθυσμένων στιγμών, στους αντικατοπτρισμούς της ερήμου μου, στη μορφή σου, στη μελωδία της φωνής σου.
Στην αγκαλιά εκείνης της μοναδικής ώρας.

      Αναζητώ μέσα απ’ τα μάτια τ’ ουρανού κι’ απόψε,
τα χνάρια που ζωγράφισες στο πέρασμά σου, τα ουράνια τόξα των ματιών σου, το χώμα που μύρωσαν τα δάκρυά σου, τον καταπράσινο γαλήνιο ωκεανό σου.

      Περνώ στην αύρα σου τη γεμάτη με το επουράνιο φως,
για να ξανακούσω το τραγούδι της ερήμου, των φεγγαριών σου τις γλυκόλαλες χαβάγιες.
Να νιώσω τη μαγεία της σκέψης σου, της ανάσας σου το χάδι, τη δροσιά από το δάκρυ του κορμιού σου.
Να ημερέψω του χειμώνα μου τα βράδια.

      Έναν αιθέρα διαπλέω, αλλιώτικο, αλαργινό.
Ημέρεψε ψυχή μου το σκοτάδι.
Νανούρισε τα παιχνιδίσματα του χθες, τ’ ολόγιομο φεγγάρι.
Έλα κι’ απόψε που μελαγχολώ, που έχω μάτια μου ακεφιές.
Σ’ αγαπώ…

     Μα και στις μαντινάδες του, η Πηνελόπη του είναι πάντα εδώ.

«Βιάστηκα και προσπέρασα και σ’ άφησα ξωπίσω,
δεν έχει ο χρόνος όπισθεν χαρά μου να γυρίσω.
Μην απορήσεις σαν με δεις παλιάτσο στ’ όνειρο σου,
θέλω ομορφιά μου όπως παλιά το γέλιο το δικό σου. 
Μου έλειψες μάτια μου πολύ, χορτάριασε το χώμα,
τα δάκρυα μου έκαναν, την άνοιξη χειμώνα.
Μου έλειψες μάτια μου πολύ, στις ακεφιές μου μένω,
πως θα γυρίσεις μια αυγή, χαρά μου περιμένω.
Φεγγάρι μου ολόγιομο, γύρνα πίκρες να σβήσεις
και της αγάπης σου το φως, απόψε να σκορπίσεις».



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.