Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

ΠΕΣ ΜΟΥ Σ' ΑΓΑΠΩ!!!




«Πες μου σ’ αγαπώ»

Αναζητώντας το χαμένο σ’ αγαπώ, στα «ανεμόδαρτα στενορύμια» του χρόνου, στα καθρεφτίσματα της σκέψης, στις «οξειδωμένες βεγγέρες» των καιρών.

«Σ’ αγαπώ» … Παιδικά, ερωτικά παιχνίδια,  στη σκιά του θεού έρωτα.
Λευκά πέταλα, από το πρωτοπέταχτο, το άδολο μεταξένιο  λουλούδι. «Σ’ αγαπώ» Και ήταν τόσο αθώο…

«Σ’ αγαπώ» … Χάντρες γκριζοπράσινες τα μαργαριτάρια των ματιών της.  Το ανεξήγητο, «ρίζωσε» εκεί στο ακρογιάλι του άη Γιάννη.
Ακόμα κι’ ο ήλιος ντράπηκε εκείνη τη μοιραία, την πρώτη  μέρα, από τη θεϊκή ομορφιά της και έκρυψε για λίγο το χαμόγελο του, πίσω από ένα λευκό συννεφάκι.
Ερωτική, θύελλα στο πεπρωμένο της δικής μου Μούσας, της δική μου Ερατώ.

«Σ’ αγαπώ» … Γαλαζοπράσινες ανταύγειες , απείρου κάλους. Αυτό το υπέροχο πλάσμα, ήταν η φανταστική, η σμιλευμένη στης ψυχής τα καρνάγια οπτασία, το ακρόπρωρο στο τρεχαντήρι της καρδιάς , το είδωλο μιας άλλης θεότητας. Η Πηνελόπη της δικής μου Ιθάκης.

«Απάγκιο στο μελαχρινό φεγγάρι του Γενάρη».
Τα « βελούδινα» βέλη του έρωτα εκείνης της χειμωνιάτικης νύχτας, διαπέρασαν κανόνες, μα και λογική…
Και πέρασαν τα χρόνια…
Πες μου, πες μου σ’ αγαπώ!!!       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.